جز آستان توام در جهان پناهی نیستسر مرا بجز این در حواله گاهی نیست

عدو چو تیغ کشد من سپر بیندازمکه تیغ ما بجز از ناله ای و آهی نیست

چرا ز کوی خرابات روی برتابمکزین بهم به جهان هیچ رسم و راهی نیست

زمانه گر بزند آتشم به خرمن عمربگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

غلام نرگس جماش آن سهی سرومکه از شراب غرورش به کس نگاهی نیست

مباش در پی آزار و هرچه خواهی کنکه در شریعت ما غیر ازین گناهی نیست

عنان کشیده رو ای پادشاه کشور حسنکه نیست بر سر راهی که دادخواهی نیست

چنین که از همه سو دام راه می بینمبه از حمایت زلفش مرا پناهی نیست

خزینه دل حافظ به زلف و خال مدهکه کارهای چنین حد هر سیاهی نیست

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشتکه گناه دگران بر تو نخواهند نوشت