الا یا ایها الساقی ادر کأسا وناولهاکه عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکلها

به بوی نافه ای کآخر صبا زان طره بگشایدزتاب جعد مشکینش چه خون افتاد در دلها

مرا در منزل جانان چه امن عیش چون هردمجرس فریاد می دارد که بربندید محملها

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گویدکه سالک بی خبر نبود ز راه و رسم منزلها

شب تاریک و بیم موج وگردابی چنین هایلکجا دانند حال ما سبکباران ساحلها

همه کارم ز خود کامی به بد نامی کشید آخرنهان کی ماند آن رازی کزو سازند محفلها

حضوری گر همی خواهی ازو غایب مشو حافظمتی ما تلق من تهوی دع الدنیا و اهملها

صلاح کار کجا و من خراب کجاببین تفاوت ره کز کجاست تا بکجا

دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوسکجاست دیر مغان و شراب ناب کجا

چه نسبتست به رندی صلاح و تقوی راسماع وعظ کجا نغمه رباب کجا

ز روی دوست دل دشمنان چه دریابدچراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا

چو کحل بینش ما خاک آستان شماستکجا رویم بفرما ازین جناب کجا

مبین به سیب زنخدان که چاه در راهستکجا همی روی ای دل بدین شتاب کجا

بشد که یاد خوشش باد روزگار وصالخود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا

قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوستقرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما رابه خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی می باقی که در جنت نخواهی یافتکنار آب رکناباد و گلگشت مصلا را

فغان کاین لولیان شوخ شیرین کار شهرآشوبچنان بردند صبر از دل که ترکان خوان یغما را

ز عشق نا تمام ما جمال یار مستغنیستبه آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

من از آن حسن روز افزون که یوسف داشت دانستمکه عشق از پرده عصمت برون آرد زلیخا را

اگر دشنام فرمایی وگر نفرین دعا گویمجواب تلخ می زیبد لب لعل شکر خا را

نصیحت گوش کن جانا که از جان دوستر دارندجوانان سعادتمند پند پیر دانا را

حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جوکه کس نگشود ونگشاید به حکمت این معما را

غزل گفتی و در سفتی بیا و خوش بخوان حافظکه بر نظم تو افشاند فلک عقد ثریا را

به ملازمان سلطان که رساند این دعا راکه به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را

ز رقیب دیو سیرت به خدای خود بنالممگر آن شهاب ثاقب مددی دهد خدا را

مژه سیاهت ار کرد به خون ما اشارتزفریب او بیندیش و غلط مکن نگارا

دل عالمی بسوزی چو عذار بر فروزیتو ازین چه سود داری که نمی کنی مدارا

همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهیبه پیام آشنایان بنوازد آشنا را

چه قیامتست جانا که به عاشقان نمودیدل و جان فدای رویت بنما عذار ما را

بخدا که جرعه ای ده تو به حافظ سحر خیزکه دعای صبحگاهی اثری کند شما را

دل می رود ز دستم صاحبدلان خدا رادردا که راز پنهان خواهد شد آشکارا

کشتی شکستگانیم ای باد شرطه برخیزباشد که باز بینم دیدار آشنارا

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسوننیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

در حلقه گل و مل خوش خواند دوش بلبلهات الصبوح هبوا یا ایها السکارا

ای صاحب کرامت شکرانه سلامتروزی تفقدی کن درویش بینوا را

آسایش دو گیتی تفسیر این دو حرفستبا دوستان مروت با دشمنان مدارا

در کوی نیکنامی ما را گذر ندادندگر تو نمی پسندی تغییر کن قضا را

آن تلخوش که صوفی ام الخبائثش خوانداشهی لنا و احلی من قبله العذارا

هنگام تنگدستی در عیش کوش ومستیکاین کیمیای هستی قارون کند گدا را

سرکش مشو که چون شمع از غیرتت بسوزددلبر که در کف او مومست سنگ خارا

آیینه سکندر جام میست بنگرتا بر تو عرضه دارم احوال ملک دارا

خوبان پارسی گو بخشندگان عمرندساقی بده بشارت رندان پارسا را

حافظ بخود نپوشید این خرقه می آلودای شیخ پاکدامن معذور دار ما را

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا راکه سر به کوه و بیابان تو داده ای ما را

شکر فروش که عمرش دراز باد چراتفقدی نکند طوطی شکرخا را

غرور حسنت اجازت مگر نداد ای گلکه پرسشی نکنی عندلیب شیدا را

به خلق و لطف توان کرد صید اهل نظربه بند و دام نگیرند مرغ دانا را

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیستسهی قدان سیه چشم ماه سیما را

چو با حبیب نشینی و باده پیماییبه یاد دار محبان باد پیما را